De eerste veerboot vertrekt om twintig voor zeven, en hij vertrekt om twintig voor zeven. Ik zeg het zo omdat mensen hier het zo zeggen, met dezelfde nadruk op het tweede deel, zoals je van een vriendin zou kunnen zeggen dat ze eerlijk is en dat ze eerlijk is. De loopplank gaat omhoog om 6:39 en vijftig seconden. Als je op dat moment over de kade aan komt rennen, kijkt de dekknecht je meelevend aan en beweegt hij niet.
Ik ben die persoon twee keer geweest. De eerste keer was ik woedend. De tweede keer begreep ik dat het medeleven van de dekknecht echt was, en dat het daar juist om ging.
Een boot als klok
Een veerboot die altijd precies op tijd is, is geen gemak. Het is een instrument. Mensen aan de overkant stellen hun ochtend af op de scheepshoorn, die een minuut voor vertrek over het water klinkt; de bakkerij zet haar luiken open zodra ze hem hoort, en de oude mannen die in elk seizoen vanaf de rotsen het water in zwemmen, gebruiken hem om te bepalen wanneer ze koud genoeg zijn om eruit te komen.1 Niemand heeft dit zo bedacht. De boot was lang genoeg stipt op tijd, zodat de stad zich naar die stiptheid ging voegen, zoals een tuin zich naar een muur voegt.
Als de veerboot op laatkomers zou gaan wachten, zou hij niet vriendelijker worden. Hij zou onbetrouwbaar worden. Iedereen op de kade zou met alle anderen gaan onderhandelen: een minuut voor de vrouw met de kinderwagen, een minuut voor de jongen die altijd te laat is, een minuut voor mij. De hoorn zou om 6:41 klinken, dan om 6:43, en de zwemmers zouden te lang in het water blijven.
De vriendelijkheid van niet wachten
Wat de dekknecht beschermt wanneer hij de loopplank niet laat zakken, is de ochtend van alle anderen. Zijn medeleven is voor mij; zijn trouw is aan de dienstregeling, dat wil zeggen aan de veertig mensen die op tijd waren. Naarmate ik ouder word, raakt me dit steeds meer. De meeste instellingen buigen voor wie er toevallig voor ze staat en noemen dat dienstverlening. De veerboot buigt voor niemand en noemt het helemaal niets.
Er is ook nog een tweede boot om 7:20. Dat weet iedereen ook.2 De eerste veerboot missen heeft nog nooit iemand laten stranden; het heeft mensen alleen maar te laat laten komen, en te laat komen is hier iets wat je voor eigen rekening neemt. Je kunt de boot niet de schuld geven. De boot vertrok om twintig voor zeven.
Notities
-
Ze zijn met z’n vieren, allemaal boven de zeventig. Elke ochtend maken ze ruzie over de watertemperatuur en beslechten die met de hoorn: wie er nog in het water zit als die klinkt, heeft gewonnen.
-
De veerboot van 7:20 is lang niet zo stipt. Niemand vindt dat erg. Het is de tweede veerboot; haar taak is vergeven.
|