Nauuna nang apat na minuto ang orasan sa kusina

1Nauuna nang apat na minuto ang orasan sa kusina ko. Alam ko iyon, alam iyon ng lahat ng minsan nang tumuloy sa apartment, pero tuwing umaga ay ginagampanan pa rin nito ang tungkulin nito: tinitingnan ko ito, nakikita kong huli na ako, nagmamadali ako, at nakararating ako sa oras. Dapat ay wala nang silbi ang orasan na alam ng lahat na mali ang oras. Pero ang akin ang pinakakapaki-pakinabang na bagay sa silid.

Isang kasinungalingang umepekto

2Nagtanong-tanong ako, at halos lahat ng kakilala ko ay may orasan na gaya niyon. Pitong minuto ang pauna ng orasan ng kotse ng kapatid kong babae. Sampung minuto namang pinaaga ng isang kasamahan ang lahat ng orasan sa bahay niya maliban sa nasa silid-tulugan, na tama ang oras, “para makatulog ako.” Tatlong minuto ang pauna ng orasan ng panadero sa kalyeng nasa likod ng palengke, sa ibabaw ng pugon niya, at ganoon na iyon sa loob ng tatlumpung taon, bagaman hindi niya masabi kung bakit.¹1Nang usisain, sinabi niyang hindi alam ng tinapay kung anong oras na, at gayon din siya bago magkape.

3Ang interesado ako ay patuloy na umepekto ang kasinungalingan kahit matagal na itong nabisto. Iisipin mong kapag alam kong nauuna nang apat na minuto ang orasan, madali ko na lang ibabawas ang apat na minuto at magpapahinga. Pero hindi. Nangangailangan ng pagsisikap ang pagbabawas, at sa mga unang minuto ng umaga, wala akong sobrang lakas para roon. Mas mabilis ang orasan kaysa sa kakayahan kong magkalkula, kaya ito ang nananalo.

Oras na maaari mong tutulan

4Sa palagay ko, may iba pa ring nangyayari rito. Ang orasan na eksakto ang oras ay isang awtoridad: wala kang maipapangatwiran dito. Ang orasan namang bahagyang mali ang oras ay parang kasama. May sarili itong pagkatao. Maaari mo itong katwiranan, bulungan ng reklamo, at patawarin. Nagiging bahagi ito ng tahanan sa paraang hindi kailanman magiging bahagi nito ang oras sa telepono—na tama hanggang sa segundo at pare-pareho para sa lahat.

5Dapat tama ang oras ng mga pampublikong orasan, at tama nga dapat. Walang saysay ang lantsa kung wala ang mga ito. Pero maaari nating panatilihing atin ang mga orasan sa bahay, at dahil atin ang mga ito, maaari rin silang magkamali sa paraang natatangi sa atin.

6Naisip ko nang itama ang orasan ko. Nagpasya akong huwag gawin iyon. Mahuhuli ako nang apat na minuto sa buong natitira kong buhay.

Mga tala

1. Nang usisain, sinabi niyang hindi alam ng tinapay kung anong oras na, at gayon din siya bago magkape. ↩